شفاعت

شفاعت در برزخ

با سلام آيا شفاعت و ديدار ما با ائمه در برزخ و حالات پس از مرگ نيز هست؟ اگر هست چرا امام صادق /ع/ در حديثي ميفرمايند كه من از برزخ شما ميترسم و اگر نيست پس ان بانويي كه زيارت عاشورايشان ترك نميشد چگونه امام حسين /ع/ پس از مرگ سه بار به ديدن ايشان رفته بودند؟

1ـ شفاعت گسترده در آخرت است، ولي برخی ها در برزخ یا هنگام قبض روح هم شفاعت می شوند.
2ـ دیدار با اهل بیت(ع) بستگی به درجه ی وجودی افراد دارد. برخی ها هر لحظه در محضر ایشانند، برخی ها روزی یكبار می بینند، برخی ماهی یا سالی یکبار، و ... و برخی هر هزار سال یکبار توفیق دیدار اهل بیت(ع) نصیبشان می شود، چه در برزخ و چه در بهشت اخروی.
3ـ اینکه فرمودند من از برزخ برای شما می ترسم، برای این است که شفاعت در برزخ، عمومی نیست و فقط برخی ها شفاعت می شوند، آن خانمی هم فرموده اید، جزء همان برخی ها بوده اند.

شفاعت شهدا

سلام كساني كه درراه خداشهيدمي شوندآيامي توانندشفاعت كننديانه

الف :قال رسول الله صلي الله عليه و آله : يشفع الشّهيد في سبعين من اهله شهيد هفتاد نفر از بستگان خود را شفاعت مي كند. ( كنز المعال، ج4، ص401، حديث 11119)
ب : عن الصّادق عليه السلام عن آبائه عليه السلام انّ رسول الله قال : ثلاثه يشفعون الي الله يوم القيامه فيشفّعهم : الانبياء ثمّ العلماء ثمّ الشّهداء. امام صادق عليه السلام از پدران خود از پيامبر اكرم صلي الله عليه و آله نقل فرمود : سه گروهند كه روز قيامت شفاعت مي كنند و شفاعت آنها مورد پذيرش خداوند قرار مي گيرد، انبياء و علما و شهداء. ( بحار الانوار، ج97، ص14، حديث24 )

در پاسخ به اين پرسش به چند مطلب توجه نماييد :

شفاعت نزد شيعه‏

چگونه مى‏توان ثابت كرد شفاعت اولياى الهى در آخرت حتمى است؟ در حالى كه آيات قرآن حداكثر تنها بر امكان شفاعت دلالت دارد؟

بسيارى از آيات، بر وقوع و تحقّق شفاعت - فراتر از امكان - دلالت دارند. اين آيات نه تنها از وجود شافعان خبر مى‏دهد؛ بلكه مشخصات آنها را هم بيان مى‏كند: «يَوْمَئِذٍ لا تَنْفَعُ الشَّفاعَةُ إِلاَّ مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ وَ رَضِيَ لَهُ قَوْلاً»؛ طه (20)، آيه 109. «در آن روز شفاعت سودى ندارد، مگر شفاعت كسى كه خداى رحمان به او اجازه داده و سخن او را پسنديده است».
به كار بردن فعل ماضى در اين آيه، در اصطلاح ادبى بر حتمى بودن وقوع شفاعت دلالت دارد.

نجم، آيه 39 و شفاعت اهل بيت(ع)

آيا اعتقاد به شفاعت با آيه«وَ أَنْ لَيْسَ لِلْإِنْسانِ إِلاَّ ما سَعى‏» در تناقض نيست؟

pc36dee19843af1f335f1f40015a9e4848_11334.jpg
نخست بايد دانست سعى و تلاش آدمى، تنها به تلاش‏هاى ظاهرى و فعاليت‏هاى فيزيكى منحصر نيست؛ بلكه ارتباط معنوى و محبت به اولياى خدا نيز از اعمال با فضيلت شمرده شده است. علاوه بر اين شفاعت اولياى الهى، متوقف بر شرايطى است كه همگى بر عمل و استحقاق شفاعت شونده استوار است و كسانى كه در دنيا با سعى و تلاش خود، اين شرايط را تحصيل كرده‏اند، مشمول شفاعت خواهند شد.

شرايط شفاعت کننده

شرايط شفاعت كننده را توضيح دهيد ؟

شـفـيع مطلق و اصلي بايد اولا ماذونيت از طرف خداي متعال داشته باشد , يعني از طرف خدا به وي اذن شـفاعت كردن داده شده باشد , چنانكه در قرآن كريم آمده است : من ذالذي يشفع عنده الا باذنه . ( بقره / 255 ) كيست كه بدون اذن الهي شفاعت كند ؟ما من شفيع الا من بعد اذنه . ( يونس / 3 ) هيچ شفاعت كننده اي نيست مگر بعد ازاذن الهي . و لا تنفع الشفاعه عنده الا لمن اذن له . ( يونس / 23 ) شفاعت نزد خداسودي نبخشد جز براي كسي كه مشمول اذن الهي باشد.